كرده‌اند مىبندند . در اين كلام ، امام ( ع ) پيشنهاد به تأخير انداختن جنگ با طلحه وزبير را با يك مفهوم تشبيهى رد مىكند ، با اين توضيح كه اگر جنگ را به تأخير اندازد موجب آمادگى بيشتر دشمن مىشود ودر اين صورت مانند كفتارى خواهد بود كه مدت حيله صياد همچنان آرام بماند وبخوابد . سپس امام ( ع ) سوگند ياد مىكند كه چنين نخواهد بود . يعنى بر فراوانى ستم وسركشى آرام نخواهد گرفت ودر طول زندگيش همواره از حق دفاع خواهد كرد وسپس آنچه را صحيح مىداند يعنى مقاومت وقتال با كساني كه با وى سركشى مىكنند به وسيلهء كساني كه از أو أطاعت مىكنند ، اضافه كرده ومىفرمايد : من به وسيله طرفداران حق ، پشت كنندگان به حق وبه وسيله حرف شنوان مطيع ، سركشان شكّاك را تنبيه خواهم كرد . در اين عبارت ، امام ( ع ) [ از نظر أدبي ] رعايت مقابله را فرموده وعاصى را در مقابل مطيع وشكّاك را در مقابل پذيرنده آورده است ، زيرا آن كه در حق شك مىكند در معنى ضدّ كسى است كه حق را پذير است . مراد امام ( ع ) از « ابدا » طول حيات وزندگيش مىباشد ، زيرا ابد ممكن براي آن حضرت تا پايان عمر است . معناى كلام امام ( ع ) كه فرمود : يأتي علىّ يومى ، كناية از وقت ضروري مرگ است . در پايان اين كلام ، دادخواهى وشكايت از ظلم را در دفاع از حقّش واين كه تنها مانده وچاره‌اى جز شكايت ومقاومت ندارد اضافه فرموده وبه آغاز وانجام اين دفاع ( از زمان رحلت پيامبر تاكنون ) اشاره مىفرمايد وبا سوگند جلاله محروميّت خود را از خلافت تأكيد مىكند واين شكايت تأكيد بر شكايتهاى سابق است .